Om een beetje gelijke tred te houden met de vaart der volkeren, had ik mezelf twee jaar geleden een Iliad aangeschaft. U kent het apparaat waarschijnlijk wel dat werkt met elektronische inkt. Deze beeldschermtechnologie, die veel overeenkomsten vertoont met gewoon papier, zou het gedrukte boek en de papieren krant binnen afzienbare tijd naar de mestvaalt verwijzen, zeiden types die er verstand van hebben.
Dat leek een logische gedachte: de Iliad kan honderden boeken bewaren in zijn geheugen, heeft een Wifi-verbinding zodat je onderweg voorzien blijft van het laatste nieuws, en het maakt drukkerijen en krantenbezorgers overbodig, waardoor krantenuitgevers zich zomaar eenderde van de kosten kunnen besparen. En dan is er nog het milieu: minder dode bomen, minder vrachtwagens. Als zoveel partijen baat hebben bij een nieuwe vinding moet het wel een succes worden.
Verre van perfect
Dat viel tegen. Misschien oordeel ik te snel, maar dat het succes van elektronisch papier in Nederland uitblijft, heeft volgens mij een paar redenen. Een ervan is het apparaat zelf. Toen ik de Iliad kocht, wist ik dat het verre van perfect was. Niet erg, dacht ik, ik wil erbij zijn. Over twee jaar koop ik wel de volgende generatie. Ik had misschien even moeten wachten, want het apparaat is wel heel erg ´oude Philips´. Philips maakt tegenwoordig spullen die wel consumentvriendelijk zijn, maar bij oud-dochter Irex, dat de Iliad produceert, zijn er nog steeds techneuten aan de macht. Dat bleek toen ik de Iliad aanzette. Ik werd getrakteerd op gebruiksaanwijzingen, calibratieverhalen, update-adviezen en een Engelse uitvoering van een aflevering van Sherlock Holmes. Bovendien bleek de batterij, die uren leesgenot zou leveren, na opladen al vrij snel leeg. Er was meer: de wifi-verinding werkte niet, evenals de koppeling met de computer. Na drie dagen geknoei was de Iliad niet langer mijn love baby.
