Johnny: Moore is less

Vroeger, toen mensen nog weleens een desktopcomputer schenen te kopen, had je twee fenomenen: het eerste was de wet van Moore. Dat was een Amerikaan die in het digitale stenen tijdperk had voorspeld dat computers elke zoveel maanden twee keer zo snel zouden worden.

Toen Moore zijn uitspraak deed, was hoofdrekenen een stuk sneller dan de computer een sommetje te laten maken. Dus zeggen dat computers twee jaar later misschien wel twee keer zo snel waren, was natuurlijk een voorspelling van niks. Nostradamus had het niet slechter gedaan.

Maar er gebeurde iets vreemds. De jaren verstreken en de wet van Moore bleef geldig. Computers wisten hun snelheid telkens op tijd te verdubbelen, en vaak zelfs meer. Het ging zo hard dat iemand halverwege de jaren tachtig op het idee kwam de ontwikkeling van de computer te vergelijken met die van de auto. Stel dat de Kever - enfin, je kent hem wel. Hoewel het einde ook al jaren en jaren wordt voorspeld, geldt Moores wet ongeveer tot op de dag van vandaag.

Eenmalig

Nu het tweede fenomeen. Dat ging zo: de nieuwe computer die je net had gekocht, ploegde zich, helemaal volgens de wetten van Moore, razendsnel door alle opstartbestanden. Zap, zap, zap en daar was Windows. Briljant. Alleen, het was eenmalig. Zodra je meer dan Word Perfect én SPSS had geïnstalleerd, leek die nieuwe razendsnelle bak ineens weer net zo traag als het apparaat dat je kort daarvoor aan je vader had verpatst. Nieuwe computers leken zo snel te verouderen dat ik me altijd heb afgevraagd of er kwade opzet in het spel was.

Dat Microsoft (iedereen gebruikte Windows in die tijd, niemand had een Mac) met hardwareproducenten had afgesproken dat elke keer als Windows opnieuw zou worden opgestart, het net iets langzamer zou gaan dan de vorige keer, totdat je na een jaar zó lang moest wachten op dat verdomde Windows-vlaggetje dat je snel besloot een nieuwe pc te kopen.

Trekker-trek

Een beetje zoals op de trekker-trek. Dat je aan de start verschijnt met een 20-cilinder dubbele compressor diesel met 4000 pk en dat er, zodra je gestart bent, een gewicht van 20 ton langzaam op je achteras begint te drukken, zodat je na veertig meter hopeloos zit vast geploegd in de boerenmodder, ondanks je 4000 pk.

Maar men heeft me verzekerd dat Microsoft zoiets nooit zou doen. Dat software gewoon steeds zwaarder wordt, omdat we steeds gekkere dingen zijn gaan doen op onze computers. Dat wij onze computers traag maken, omdat we zo nodig willen photoshoppen, én in full had willen monteren, én de buitenverlichting op afstand willen bedienen én onze financiën willen verspreadsheeten én we de hele avond naar stomme filmpjes op YouTube willen kijken. Dat daar onze computers langzaam van zijn geworden. Dat als we terug gaan naar Windows 3.11 om af en toe een beetje te pielen met Lotus Notes 2.5, onze hedendaagse computers nog altijd snelheidsrecords breken.

Ik geloof dat.

Maar nu iets anders. Ik heb inmiddels ruim twintig jaar een mobiele telefoon. En anders dan mijn collega’s van destijds, kocht ik niet elk jaar een nieuwe omdat er nu iets keks was als een game dat Snake heette, of omdat er een zestienkleurenscherm kwam of een ingebouwde camera met VGA-resolutie. Ik bleef gewoon mijn oude Nokia gebruiken, omdat ie klein genoeg was en prima telefoneerde en sms’te. Bijna tien jaar heb ik er mee gedaan, en nooit dacht ik: nu voldoet ie echt niet meer.

En toen kwam Steve jobs met de iPhone. Dat apparaat was zo gaaf dat ik mijn oude Nokia heb weggedaan. Het eerste jaar was de iPhone het beste wat me was overkomen. Wat een feest, wat een techniek – ongelooflijk dat ik ooit zonder had gekund. Het tweede jaar was ik ook nog blij, als kwam toen de iPhone 4. Die had mooier beeld, een mooiere camera en hij zag er beter uit. Maar ik hoefde geen nieuwe. Mijn oude deed het nog prima en ik was zonder meer van plan de tien jaar vol te maken met deze telefoon.

ZX Spectrum

Maar weer een jaar later begon ik me langzaam te ergeren aan mijn telefoon. Het openen van Facebook duurde steeds langer en ook andere applicaties leken wel van stroop. Nu kun je zeggen: je bent er steeds complexere dingen mee gaan doen, zoals je ook op de computer had gedaan. Niets is minder waar. Ik facebook, ik twitter, ik check mail en ik surf. En heel af en toe kijk ik hoe laat het ISS over komt en of die ene planeet nu echt Mars is. That’s it. En toch gedraagt mijn telefoon zich alsof ik niet een state-of-the-art-apparaat van 600 euro heb gekocht, maar alsof ik de hedendaagse wereld tegemoet treed met een ZX Spectrum.

Vandaag telde ik hoe lang het duurde om vanuit Twitter een website te openen. Na drie minuten heb ik de moed opgegeven. De pagina was nog steeds volkomen leeg. Ik begin te vermoeden dat Apple een vertragingsfunctie heeft ingebouwd, om me na twee jaar te dwingen een nieuwe iPhone te kopen. Dat ze een sluwe trekker-trek-app hebben gemonteerd die stiekem op de achtergrond mijn smartphoneplezier vergalt. Tot ik een nieuwe koop. Ik weiger. Ik weiger elke twee jaar een nieuwe telefoon te kopen van 600 euro. Ik vind dat een telefoon van dat bedrag minstens tien jaar zijn basisfuncties moet kunnen uitvoeren.

Ik zal de enige wel zijn. Daarom wil ik graag een nieuwe wet introduceren, een die aangeeft dat razendsnelle hardware elk jaar gevoelsmatig in snelheid halveert. Ik heb ook al een naam bedacht: de Wet van Moore is Less.

Auteur
[block] [title]Johnny[/title] [par] [italic]Duik in de krakende hersenpan van IT-consultant John deWitt[/italic] [/par] [/block]