Waarom de cultfilm Hackers nog steeds boeit
Ah, de jaren '90. Flippo's, Furbies en grungemuziek hadden ons in de ban en de technologie vloog ons om de oren. Waar veel alweer naar de achtergrond is verdwenen, floreren sommige aspecten nog steeds. Ooit gehoord van het internet, bijvoorbeeld? In een tijdperk van 28.8k modems en BBS-boards legde deze film de basis voor een esthetiek die we nu nog steeds 'cyber' noemen.
In 1990 bracht de uitvinding van het World Wide Web een nieuw tijdperk met zich mee. Iedereen kreeg een computer thuis en de nieuwe mogelijkheden zorgden voor een hoop hype. En wat gebeurt er met hype? Juist: Hollywood gaat ermee aan de slag. Dat resulteerde in 1995 in de film Hackers. De cultfilm Hackers verscheen precies op het kantelpunt van ARPANET naar het commerciële web, wat zorgde voor een unieke mix van optimisme en techno-paniek..
De film Hackers volgt een groep jonge computerenthousiastelingen die een wereldwijde milieuramp probeert te voorkomen door op een ethische manier te hacken. Hoewel de actie verpakt is in een flitsende Hollywood-jas, blijft deze white-hat missie de kern van het verhaal. Het plot is eigenlijk niet in een paar zinnen uit te leggen en het is niet leuk om het al te verklappen; er zijn – ondanks de speeltijd van 105 minuten – simpelweg een hoop factoren in het spel, en het is het leukst om de film zo blanco mogelijk te ervaren. Daarom focussen we ons nu vooral op de unieke cultuur rondom de film.
Cultfilm Hackers van voor het internet
Goed, Hackers kwam uit in 1995, toen internet nog flink in opmars was. En zoals ik al zei: daar wilde Hollywoord flink gebruik van maken. Met een cast vol jonge sterren als Angelina Jolie, Matthew Lillard (Scream) en Jonny Lee Miller (Trainspotting) liet de film zien hoe cool het internet wel niet was. De casting van de cultfilm Hackers gaf een gezicht aan de subcultuur die tot dan toe vooral in de schaduw van de digitale underground opereerde. De mogelijkheden van de jonge techniek worden flink aangehaald, vooral door de tagline, die rechtstreeks uit het Hacker Manifesto komt: 'Hun enige misdaad is nieuwsgierigheid'. Dit manifest, geschreven door Loyd Blankenship (The Mentor), vormt nog altijd het morele kompas voor veel ethische hackers.
De film kijkt naar de toekomst en bedoelt goed, maar laat ook zien hoe nieuw internet toentertijd was. De hack-scènes zijn allesbehalve accuraat, maar hebben daardoor, door de jaren heen, een ongelofelijke cultstatus bemachtigd. Juist deze visuele representatie van data-encryptie en netwerkarchitectuur maakt de cultfilm Hackers tot een esthetisch meesterwerk van het vroege computertijdperk. Hackers wordt door een hoop IT'ers en hackers genoemd als dé hackerfilm die je gezien moet hebben. De film neemt zich niet te serieus, en moet dus ook niet zo ontvangen worden.
Of je echt iets van de film leert over hacken, dat betwijfelen we. Wel geeft de cultfilm Hackers een mooi inkijkje in de hype uit de jaren '90, toen het internet misschien wel het meest levendig was. Waar veel huidige 'computer'-films zich ontzettend serieus nemen en we misschien voorbij het internet razen, blijft deze throwback genieten. In een wereld van AI en quantumcomputing herinnert de cultfilm Hackers ons eraan dat het in de kern altijd draait om menselijke nieuwsgierigheid en de drang om systemen te begrijpen.
Jaar 1995 | Regie Iain Softley | Te zien op Prime Video, AppleTV